.

‌به گزارش پایگاه خبری دانشگاه، دکتر مهدی رحمانی تصریح کرد: با فرا رسیدن هفته روابط عمومی، فرصتی گران‌بها فراهم آمده است تا به عنوان عضوی از گروه علم اطلاعات و دانش‌شناسی، نگاهی عمیق‌تر به جایگاه والا، نقش راهبردی و اثرگذاری روزافزون این حرفه در اکوسیستم دانشگاهی داشته باشیم.

روابط عمومی در دانشگاه‌های امروز، دیگر تنها یک واحد اداری یا نهادی برای اطلاع‌رسانی صرف نیست؛ بلکه به یک راهبرد محوری، هوشمند، تحول‌آفرین و آینده‌ساز تبدیل شده است. در عصری که رقابت برای جذب استعدادهای برتر، گرنت ها و منابع مالی، توجه رسانه‌ای، مشارکت‌های علمی و اعتبار جهانی به‌شدت افزایش یافته است، روابط عمومی دانشگاهی نقشی حیاتی در پیوند میان دانش تولیدشده در آزمایشگاه‌ها، کلاس‌های درس و مراکز پژوهشی با جامعه، صنعت، سیاست‌گذاران، رسانه‌ها و جامعه بین‌المللی ایفا می‌کند.

این نهاد ارتباطی، دستاوردهای علمی و فرهنگی دانشگاه را از انزوا و پنهان‌ماندگی نجات می‌دهد و آن‌ها را به سرمایه‌ای اجتماعی، فرهنگی و تمدنی تبدیل می‌کند. روابط عمومی حرفه‌ای، دانشگاه را از یک نهاد آموزشی و پژوهشی معمولی به یک برند علمی، فرهنگی و اجتماعی معتبر و اثرگذار تبدیل می‌کند. این واحد با روایت دقیق، شفاف، جذاب و مبتنی بر واقعیت از فعالیت‌ها و دستاوردهای دانشگاه، مدیریت هوشمندانه بحران‌ها، ایجاد گفتمان سازنده و تعامل دوسویه با ذی‌نفعان، اعتماد عمومی را تقویت می‌کند، حمایت‌های اجتماعی و مالی را گسترش می‌دهد و اعتبار ملی و بین‌المللی دانشگاه را ارتقا می‌بخشد.

بی‌تردید، بدون وجود یک روابط عمومی خلاق، چابک، متخصص و آینده‌نگر، حتی پیشرفته‌ترین پژوهش‌ها، نوآورانه‌ترین ایده‌ها و برجسته‌ترین اعضای هیئت علمی نیز ممکن است در تاریکی و محدودیت باقی بمانند و ظرفیت واقعی اثرگذاری آنان به‌درستی محقق نشود.

بنابراین یکی از برجسته‌ترین نقش‌های روابط عمومی دانشگاهی، برندسازی علمی و شخصی اعضای هیات علمی است.

در دنیای امروز، یک استاد دانشگاه دیگر صرفاً مدرس یا پژوهشگری محدود به فضای دانشگاه نیست؛ بلکه یک سرمایه علمی و یک برند فکری است که باید در فضای رقابتی ملی و جهانی دیده شود، شنیده شود و اثر بگذارد.

روابط عمومی با تدوین راهبردهای محتوایی بلندمدت، تولید محتوای چندرسانه‌ای باکیفیت، تسهیل حضور مؤثر در رسانه‌های معتبر، شبکه‌های اجتماعی علمی، کنفرانس‌های بین‌المللی، پادکست‌ها، وبینارها و فضاهای تخصصی، می‌تواند صدای استادان و پژوهشگران را به گوش مخاطبان هدف در داخل و خارج از کشور برساند.

این برندسازی علمی نه‌تنها به افزایش ارجاعات علمی، دریافت دعوت‌نامه‌های بین‌المللی، جذب پروژه‌های تحقیقاتی مشترک و ارتقای جایگاه فردی اعضای هیئت علمی منجر می‌شود، بلکه حس تعلق سازمانی، انگیزه حرفه‌ای و رضایت شغلی آنان را نیز تقویت می‌کند و آنان را به سرمایه‌هایی مرئی، معتبر و اثرگذار برای دانشگاه تبدیل می‌سازد.

در حوزه بین‌المللی‌سازی دانشگاه‌ها نیز نقش روابط عمومی کلیدی، تعیین‌کننده و غیرقابل جایگزین است. از طراحی کمپین‌های هدفمند برای جذب دانشجویان خارجی و معرفی ظرفیت‌ها و فرصت‌های دانشگاه در نمایشگاه‌ها و مجامع بین‌المللی گرفته تا مدیریت ارتباط مستمر با شرکای خارجی، انتشار اخبار و گزارش‌ها به زبان‌های زنده دنیا و خلق روایت‌هایی جذاب و متمایز از هویت علمی، فرهنگی و تمدنی دانشگاه، همگی نیازمند روابط عمومی آگاه، حرفه‌ای و بین‌المللی‌اند. در این مسیر، روابط عمومی می‌تواند دانشگاه را به عنوان قطبی علمی، پویا، اصیل و برخوردار از هویت ایرانی-اسلامی غنی، بر نقشه جهانی علم و آموزش عالی برجسته سازد و زمینه‌ساز گسترش همکاری‌های پژوهشی پایدار، تبادل دانشجو و عضو هیئت علمی، حضور فعال در شبکه‌های علمی بین‌المللی و ارتقای جایگاه دانشگاه در رتبه‌بندی‌های معتبر جهانی باشد.

یکی از چالش‌های اساسی و ریشه‌ای دنیای دانشگاهی معاصر، «فقر روایت» است. ما در تولید علم، دانش، مقاله، اختراع، ایده و دستاوردهای ارزشمند، ظرفیت‌های فراوانی داریم؛ اما در تبدیل این ثروت عظیم به روایت‌هایی جذاب، قابل فهم، الهام‌بخش و اثرگذار برای مخاطبان مختلف، همچنان با ضعف جدی روبه‌رو هستیم.

بسیاری از دستاوردهای علمی به دلیل نبود روایت حرفه‌ای، در آرشیوها، گزارش‌ها و مجلات تخصصی محبوس می‌مانند و به جامعه، صنعت، سیاست‌گذاری و افکار عمومی منتقل نمی‌شوند. در اینجا روابط عمومی به مثابه یک هنرمند استراتژیست و معمار روایت وارد عمل می‌شود. کارشناسان روابط عمومی با تسلط بر فنون داستان‌گویی علمی، خلق محتوای بصری و چندرسانه‌ای، مدیریت هوشمندانه روایت‌های سازمانی و استفاده از ابزارهای نوین ارتباطی، می‌توانند این خلأ را به شکلی مؤثر پر کنند، دانش پنهان را به تأثیر اجتماعی ملموس تبدیل نمایند و تصویری دقیق، پویا و الهام‌بخش از دانشگاه در ذهن مخاطبان داخلی و جهانی شکل دهند.

افزون بر این، روابط عمومی دانشگاهی در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی، به نهادی آموزشی، ترویجی و توانمندساز تبدیل شده است.

این حوزه می‌تواند با برگزاری کارگاه‌های تخصصی، تولید محتوای هدفمند، ایجاد بسترهای تعاملی و هدایت جریان آگاهی در دانشگاه، به ارتقای سه سواد کلیدی دانشگاهیان از جمله سواد اطلاعاتی، یعنی توانایی جست‌وجوی دقیق، ارزیابی انتقادی و استفاده اخلاقی از اطلاعات؛ سواد رسانه‌ای، یعنی مدیریت تصویر فردی و سازمانی، تعامل مؤثر با رسانه‌ها و تشخیص خبر جعلی از واقعیت؛ و به‌ویژه سواد هوش مصنوعی، یعنی بهره‌گیری هوشمندانه، اخلاقی و خلاقانه از ابزارهای هوش مصنوعی در تولید محتوا، تحلیل داده‌ها، روایت علمی و خلق دانش نوین، کمک کند. از این منظر، روابط عمومی می‌تواند دانشگاه را به یک اکوسیستم پویای یادگیری مداوم تبدیل کند؛ اکوسیستمی که اعضای آن نه‌تنها تولیدکنندگان دانش، بلکه مصرف‌کنندگان هوشمند اطلاعات، روایت‌گران توانمند علم و اثرگذاران واقعی در جامعه باشند.

در جمع‌بندی باید گفت روابط عمومی در دانشگاه، هنر والای تبدیل دانش خام به تأثیر پایدار، تبدیل فرد به سرمایه علمی مرئی، و تبدیل نهاد دانشگاه به صدایی معتبر، اثرگذار و الهام‌بخش در سطح ملی و جهانی است. این حرفه با تلفیق خلاقیت، دانش ارتباطی، فناوری‌های نوین، اخلاق حرفه‌ای و تعهد عمیق به مأموریت دانشگاه، موتور محرک تعالی، برندسازی، بین‌المللی‌سازی و روایت‌سازی علمی به شمار می‌رود.

به همین مناسبت، هفته روابط عمومی را صمیمانه و از صمیم قلب به همه فعالان شریف، متعهد، خلاق و سخت‌کوش این عرصه، به‌ویژه همکاران گران‌قدر روابط عمومی دانشگاه اصفهان، تبریک عرض می‌کنم. شما که با حرفه‌ای‌گری، ابتکار، دقت، صبوری و تلاش بی‌وقفه، صدای علم، پیشرفت، هویت و آینده‌نگری این سرزمین هستید، شایسته تقدیر، احترام و بهترین دستاوردها هستید. امید است با تقویت هم‌افزایی، همکاری نزدیک‌تر و گفت‌وگوی مستمر میان اعضای هیئت علمی، یاوران علمی دانشگاه و کارشناسان روابط عمومی، شاهد دانشگاهی پویاتر، مرئی‌تر، روایت‌گرتر، بین‌المللی‌تر و اثرگذارتر باشیم؛ دانشگاهی که نه‌تنها دانش تولید می‌کند، بلکه آن را به زبان جامعه ترجمه می‌کند، به جریان اثرگذاری تبدیل می‌سازد و شایسته جایگاه والای خود در ایران و جهان می‌درخشد. با آرزوی سلامتی، سرافرازی و روزهای درخشان‌تر

مهدی رحمانی عضو هیئت علمی گروه علم اطلاعات و دانش‌شناسی دانشگاه اصفهان